Het toetje.

Morgen is het alweer zo ver, de eerste ronde van "Recept van de week" komt tot een einde met een toetje. Mijn favoriete onderdeel van het menu.
Ik ben op zoek gegaan naar een gedichtje wat over toetjes gaat, heb er een gevonden die met name gaat over toetjes wanneer je uit eten bent. En dat komt goed uit want thuis eet ik eigenlijk geen toetjes. Maar als ik uit eten ga dan móet en zal ik een toetje eten, de maaltijd is niet volwaardig afgesloten zonder suikerhapje na.
Ik herken me ook wel een beetje in het gedicht. Hebben meer zoetekauwen hier last van?

Uit eten gaan

Het aldermooiste is het ijsje

als je gaat eten in de stad.

Dat weet elke jongen, elk meisje;

het mooiste, het mooiste is dat.

Ze maken zo veel van dat toetje.

Zo'n toetje is altijd zo veel.

Waar moet je beginnen, wat moet je?

't Is groen, 't is wit en 't is geel

Daar tussendoor drupt limonade.

De slagroom ligt daar bovenop.

Daaronder is iets wat je mag raden:

De slagroom heeft kersjes verstopt.

Maar bovenop dat fijne, dat koude,

daar staat zo'n rode parasol!

Dat papier-paraplutje mag je houden

en van ijs heb je jouw buikje vol.

Karel Eykman, 1936

Glaswerk

Bij een chique diner kan het nog wel eens zijn dat de hele tafel vol staat met allerlei verschillende glazen. Best logisch dus dat je af en toe niet precies weet wat je waar in hoort te schenken. Tegenwoordig worden de regeltjes rondom de tafeletiquette vaak niet meer zo heel serieus genomen. Maar mocht je ooit indruk willen maken, bijvoorbeeld met Kerst of een etentje voor je schoonouders, dan is het wel zo leuk om er even wat aandacht aan te besteden.

Wat nou precies de regeltjes zijn is nu ook heel lastig om te vinden. In verschillende boeken en op verschillende websites worden andere manieren aangegeven. Maar de basis is wel ongeveer hetzelfde.

"Onze Vader..."

Vroeger was het heel normaal. Een gebed voor het eten, een dankwoord aan Onze Lieve Heer. Het eten stond al op tafel maar er mocht nog niet worden opgeschept.

Ik weet niet meer zo goed of wij dit bij ons thuis ook deden, ik kom uit een gezin dat katholiek is opgegroeid en waar iedereen ook de communie en het vormsel heeft gedaan. Maar ik herinner me wel nog heel goed dat het gebed voor het eten een absolute must was voor mijn opa en oma. Waar is "Onze Vader" gebleven?

Le café!

Voor velen van ons een onmisbaar onderdeel van de ontbijttafel. Liefst meer dan één. Het is een ritueel geworden om de dag mee te beginnen. Sommige mensen kunnen ook niet veilig worden aangesproken wanneer er nog niks van deze bruine drab is genuttigd. Zwart, dubbel, verkeerd. Iedereen heeft zo z'n eigen lievelingsvariant, maar wat komt daar in de vroege ochtend van? Dan is het belangrijkste toch dat de caffeïne het lichaam binnen kan treden en het lichaam en de geest wakker maakt.