Zelfgemaakte kroketjes en schoonmaaksters.

Afgelopen maandag was mijn oma jarig, maar ik had geen tijd om er naar toe te gaan. Had wel geprobeerd te bellen maar de telefoon ging natuurlijk zooo vaak dat er niet meer werd opgenomen. Krijg je ervan, als je jarig bent!
Maandag was eigenlijk al afgesproken dat we, mijn zus en ik, vandaag langs zouden komen om te lunchen. Nog voor de verjaardag. Blijkbaar was dat niet goed doorgekomen (of oma was het vergeten, een bekend ouderdomskwaaltje...) dus het was een verrassing dat we langs kwamen. De gesprekken die we aan tafel hadden waren ook verrassend, voor mij in ieder geval.



"Maaaaaaar! (Een zin in Limburg, waar mijn oma woont, begint vaak met een hele lange "maar") Als ik dat had geweten, dan had ik wel lekkere broodjes gehaald. Nu heb ik alleen maar zelfgemaakte kroketjes.". Alsof dat iets ergs is.

Eerst even koffie. Ik had me voorbereid op een bekend gesprek wat je wel vaker hebt met familieleden die je al wat langer niet hebt gezien. Je kent de standaardzinnen vast wel:
- Hoe gaat het op school? Is het nog leuk?
- Hoe is het thuis? Is het nog leuk?
- Werk je nog bij het restaurant? Is het nog leuk?

In plaats van deze vragen waarop ik de antwoorden in mijn hoofd al klaar had ("Goed, ja. - Goed, ja. - Ja, ja.") gingen we over dingen praten die ik niet had verwacht. Het ging over schoonmaaksters, over verschillen in culturen, over de gezondheid van dieren, over dingen die wij ons niet konden voorstellen omdat wij niet zo leven. Het waren interessante gesprekken waarover we nog wel veel langer door hadden kunnen praten, ware het niet dat de maagjes ondertussen waren gaan rommelen. Van de koffietafel naar de eettafel.

Onderweg naar huis gingen mijn zus en ik hardop nadenken, waarom hebben we nu wél deze gesprekken en is het andere keren zo standaard?

Meestal zien wij onze familie alleen als iedereen er is, alle neefjes en nichtjes en ooms en tantes. Vandaag was dat niet zo. We waren alleen met mijn oma. Er is meer aandacht voor iedereen, omdat er minder mensen zijn om de aandacht onder te verdelen. De gesprekken gaan dieper, niet per se persoonlijker. Het was goed om eens met wat minder mensen te zijn. Raar dat je je familie ineens beter leert kennen omdat er minder familie is.

De kroketjes waren trouwens ook erg lekker.