Ik zag ze niet binnen komen maar daar zaten ze. Twee mannen, jongens eigenlijk. Aan een tafeltje voorin de zaak. Vanaf de bar, mijn positie op dat moment, zag ik maar één van hen. Even een kijkje nemen in de computer of ze al wat te eten hadden besteld. Ze zaten namelijk in een restaurant dus ik ging er maar van uit dat ze ook wat wilden eten. In de computer stond dat ze alleen wat te drinken hadden. Twee ice tea.
Op mijn vraag of ze ook nog wat te eten wilden bestellen, was het antwoord iets wat leek op: we drinken alleen wat, dat mocht van jouw collega. Nou dat mag van mij ook best! Wel een beetje raar, want normaal gesproken kom je niet in een restaurant om alleen maar wat te drinken, maar ik heb het wel eens vaker meegemaakt en het mag.
Na een tijdje, zoals dat wel vaker gaat, waren de glazen die eerder gevuld waren met ice tea leeg. Misschien willen ze nog wel wat. Nog een ice tea, of doe eens gek en pak iets anders! Nee, ze hoeven niks meer. Ook goed. Dan zullen ze zo wel naar huis gaan.
Na een half uur word ik dan toch een beetje ongeduldig. Ze zaten er nog steeds, ze wilden écht niks meer maar ze vroegen ook nog niet om de rekening. Ik had er niet direct last van maar toch begon het me een beetje te irriteren. Eerst al niks drinken, dan een uur zitten met lege glazen... Is het gek dat ik dat gek vind?
Daar was het dan, le moment suprême: de rekening werd gevraagd! Hoezee, daar gaan ze dan, misschien wel ergens anders ruimte in beslag nemen in ruil voor de prijs van twee glazen fris. Maar wacht! En wachten, dat deed ik. Maar ze gingen niet weg. Natuurlijk hoeven ze zich niet te haasten, maar na de transactie is het ook best normaal dat er wel aanstalten worden gemaakt om te vertrekken. Net zoals dat het normaal is om in een restaurant ook een hapje eten te willen bestellen.
Ik keek regelmatig maar telkens zaten ze er nog. Uiteindelijk keek ik niet meer, ik had niet veel andere dingen te doen maar naar een stilleven kijken is uiteindelijk ook niet meer zo spannend. Na een tijdje won de nieuwsgierigheid het toch weer en wierp ik een blik richting het tafeltje voorin de zaak. Het viel me niet eens op dat ze waren vertrokken. Heel stilletjes hadden ze mij dan toch verlaten.
Ik voelde me er niet anders bij. Geen gevoel van opluchting dat er een lege tafel bij was gekomen. Zo erg als ik dacht, heb ik me dan dus blijkbaar ook niet geïrriteerd aan de twee heren met de twee ice tea. Ze hebben me toch gezelschap gehouden, gedurende vrij lange tijd. Ik mis ze nu al.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten