"Onze Vader..."

Vroeger was het heel normaal. Een gebed voor het eten, een dankwoord aan Onze Lieve Heer. Het eten stond al op tafel maar er mocht nog niet worden opgeschept.

Ik weet niet meer zo goed of wij dit bij ons thuis ook deden, ik kom uit een gezin dat katholiek is opgegroeid en waar iedereen ook de communie en het vormsel heeft gedaan. Maar ik herinner me wel nog heel goed dat het gebed voor het eten een absolute must was voor mijn opa en oma. Waar is "Onze Vader" gebleven?

Het gebed was een ritueel. Ik kende de tekst uit mijn hoofd en dreunde deze monotoon en met mijn ogen dicht op. Soms kreeg ik de eer om het gebed te beginnen, de rest viel halverwege in.

Of ik er ook echt in geloofde? Ik denk het niet. Maar het hoorde erbij.

Inmiddels mag er bij mijn opa en oma ook gewoon worden opgeschept zogauw het eten op tafel staat. Het gebed wordt overgeslagen. Met Kerst of Pasen wordt het misschien nog wel gedaan maar buiten die speciale gelegenheden hoor ik het nooit meer. 

Ik mis het niet. Hoewel het eigenlijk een heel mooi principe was, het hele gezin aan tafel die hetzelfde gebed opdreunden, is het ook nooit iets geweest waar ik veel waarde aan heb gehecht. Hoewel ik katholiek ben, ingeschreven bij de kerk, ben ik niet gelovig. De gedachte achter het gebed was voor mij dus niet iets wat echt met de kerk te maken had, het was geen gelovige kwestie maar eerder een uiting van respect naar mijn gelovige grootouders toe.

Het ritueel heel stilletjes verdwenen. Wanneer heeft deze verdwijning plaatsgevonden? Geen idee, het is geleidelijk aan weggeslopen uit onze gewoontes. Eerlijk gezegd ken ik ook niemand meer bij wie dit ritueel nog plaatsvindt. Jij wel?

Als benieuwd bent naar het gebed wat ik uit mijn hoofd moest opzeggen (en ik ken het nog steeds), klik dan hier (het is ook best een mooi plaatje).